Mamy jeszcze jednego żołnierza odznaczonym Krzyżem Wojennym Orderu Virtuti Militari ...i to dwukrotnie
Alfons Barczewski urodzony we wsi Suchostrzygi (dziś to już Tczew
)w 1924 roku w rodzinie kolejarskiej. Jego ojciec Jan pracował na kolei. Mama Marta zajmowała się domem. Ukończył szkołę podstawową i już w 1941 roku poszedł w ślady ojca i zaczął pracę na kolei - został dozorcą na stacji w Zajączkowie Tczewskim.
Rok później dostałem wezwanie do stawienia się w siedzibie Gestapo. Od razu na wstępie padło pytanie czy chcę przyjąć trzecią grupę, czyli zostać volksduetschem. Wyjaśniono mi, że jeżeli odmówię, to moja rodzina - rodzice, dwie siostry i dwóch braci, wywieziona zostanie do obozu.
Na podjęcie decyzji pan Alfons miał 30 minut. - Pomyślałem, że jak nie podpiszę, to jest pewne, że moi bliscy trafią do obozu - opowiada. - Jak podpiszę, to ja pewnie zostanę powołany do niemieckiego wojska. Nie podobało mi się ani jedno, ani drugie wyjście, ale musiałem myśleć o bliskich. Zdecydowałem się podpisać listę z przekonaniem, że jeżeli trafię do niemieckiego wojska, to na pewno z niego przy pierwszej okazji zdezerteruję.
Na kartę mobilizacyjną nie musiał długo czekać. Do armii niemieckiej został przymusowo wcielony 16 października 1942 roku. - Wywieźli nas do Hamburga, a następnie do Jugosławii - mówi. - Wysłali nas na front. Przy pierwszej okazji uciekłem. Dostałem się wówczas do niewoli amerykańskiej. Przedostałem się do Włoch - wspomina Alfons Barczewski.
W 1943 roku, jako ochotnik tczewianin wstąpił do 3 Batalionu Karabinów Maszynowych 3 Dywizji Piechoty II Korpusu Polskiego, 6 Armii Brytyjskiej we Włoszech.
Tam zostałem przeszkolony i po złożeniu przysięgi skierowany zostałem na front - wspomina pan Alfons. - Walczyłem w IV kompanii ciężkich moździerzy i karabinów maszynowych. Byłem radiotelegrafistą.
Jako żołnierz wojska polskiego pod kule pierwszy raz trafił 16 października 1944 roku.
Orderem Virtuti Militari po raz pierwszy odznaczony został za udział w walkach o Monte Vortino w 1944 r.
Zmienialiśmy kolegów na stanowiskach - opowiada pan Alfons. - Niemcy podjęli kontratak. Było nas trzech żołnierzy, w tym dowódca. Byliśmy odcięci od naszego wojska - łączność została zerwana. Jak rozpoczęło się natarcie stacjonowaliśmy u proboszcza na wzgórzu. Ksiądz miał inwentarz, stogi z sianem, czy słomą i właśnie te stogi Niemcy podpalili, powyprowadzali kro-wy i za nimi się schowali. Chcieli nas okrążyć, podejść jak najbliżej. Kolega zginął rażony strzałem w głowę. Co się stało z drugim nawet nie wiem. Zacząłem strzelać.
Strzelał celnie, ale sam został ciężko ranny od wybuchu granatu. Stracił przytomność.
Kiedy odzyskałem przytomność przypomniałem sobie, że przy sobie zawsze noszę granat - wspomina tczewianin. - Wiedziałem, że gdyby złapali mnie Niemcy, to i tak by mnie rozstrzelali za dezercję. Schowałem się za drzwi i rzuciłem odbezpieczony granat w kierunku Niemców. Udało mi się uciec. Dość długo szukałem po nocy swojej jednostki. Znaleźli mnie nasi żołnierze i trafiłem do szpitala. Przeleżałem pięć miesięcy. Całą prawą stronę miałem pokiereszowaną. Do szpitala zawiózł mnie nasz dowódca batalionu.
Zanim wrócił na front ukończył szkołę podoficerską na północy Włoch. Został kapralem. Jak podkreślają, jego koledzy ze Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Tczewie, pan Alfons wsławił się męstwem na polach bitewnych. Za udział i wykazane bohaterstwo w tych walkach został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Wojennym Orderu Virtuti Militari - w 1944 i 58 r. Za wszystkie swoje zasługi został wielokrotnie nagrodzony odznaczeniami państwowymi i wojskowymi.
Koniec II wojny zastał pana Alfonsa w Bolonii. Do Polski, do rodzinnego Tczewa wrócił przez Anglię w czerwcu 1947 r.